CONVOCATORIA ENCUENTRO JUEVERO 10 DE Septiembre
Esta semana la propuesta de los jueves está a cargo de Ibso en su blog Camino a utopia, el tema es: "El objeto, la idea o el sentimiento que no debería existir"
Los miedos pesan
y no deberían existir
si no los sueltas, te hundes
*
Son piedras escondidas
en los bolsillos del alma
anclas que atan los sueños
al fondo del mar
*
Pero cuando abres las manos
el peso se vuelve viento
y aquello que parecía un abismo
se transforma en camino.
***********************


14 graffitis:
cierto, los miedos no deberia estar por aqui y por alli, pero estan siempre aparecen
Qué buenas metáforas has usado para recalcar esos miedos que todos tenemos.
Un abrazo, gracias por tu poema.
Amigo Ezequiel, boa noite de paz!
O medo não deveria mesmo existir, mas, se existe, transformamos em coragem absurda.
Tenha dias abençoados!
Abraços fraternos
Hola Ezequiel,
Muy buena comparación. Los miedos, como las anclas, nos retienen. Pero hay que superarlos y llevarlos, en ocasiones es necesario parar y ser prudentes. Para eso sirven los temores.
Un saludo
Hay que tratar de que los miedos no se vuelvan inmovilizantes.
Saludos.
¡Ay los miedos...!
Pesar es poco te hunden.
Muito bem lembrado! Os medos são ancoras que nos prendem!
Não deveriam existir!
abraços, tudo de bom,chica
Hay miedos paralizantes que pesan y nos hunden hacia el fondo, como un ancla; me ha gustado mucho esa metáfora.
Y también me gusta la luz de tu final: recordar que se pueden dejar ir, que basta con abrir las manos para liberarnos de ese peso y seguir caminando.
Muchas gracias por tu participación.
¡Un saludo!
Creo que nunca te había leído escribiendo poesía y de veras que he disfrutado. Dices muchas verdades sobre el miedo en esos versos.
Un gustazo leerte.
A veces no son mas que una acción de mantenernos prevenidos hacia algo que de otra manera sería una ingrata sorpresa.
Los miedos nos bloquean y no nos dejan actuar, intentemos vencerlos, y demostrarles que podemos con ellos. Me gusta cómo lo has versado,
Que estés pasando un feliz día.
Besos.
Eso de soltar miedos es una necesidad que a todos nos afecta. A veces la razón cae sofocada por esos temores que afloran sin poder controlarlos. Un abrazo. Ezequiel
Eu tenho medo e o medo me acompanha desde criança. Se perco o meu medo, outro medo vem me assombrar. É assim o medo que não deveria existir mesmo.
Bela inspiração e construção.
Abraços e feliz domingo.
Publicar un comentario